Andarine

In 2000 beschreven Amerikaanse biochemici een nieuwe chemische stof die in proefdieronderzoek dezelfde anabole werking als testosteron had, maar in gematigde doseringen nauwelijks androgene bijwerkingen had. Artsen zouden deze nieuwe stof, die namen kreeg als GTx-007, S-4 en andarine, misschien kunnen gebruiken als een alternatief voor de klassieke testosteronvervangingstherapie (TRT), of tegen botontkalking en verlies van spiermassa door ouderdom of kanker.

Een probleem daarbij was dat andarine na toediening binnen 6-8 uur alweer uit het bloed was verdwenen. Om die reden gebruikten onderzoekers in hun dierproeven implantaten, die continu kleine beetjes andarine afgaven. Als hun labratten volwassen mensen waren geweest, hadden die implantaten dagelijks ongeveer 25-50 milligram moeten afgeven voor de beste resultaten op de spiermassa. In 2004 werden 3 klinische studies afgerond waarin menselijke proefpersonen andarine kregen, maar hiervan zijn de precieze opzet en uitkomsten nooit gepubliceerd. Bovendien werden er studies stopgezet, mogelijk omdat de proefpersonen zichtproblemen ontwikkelden, zoals nachtblindheid en een gele waas bij daglicht. Gebruikers hebben gemerkt dat deze afwijkingen verdwijnen als de kuur achter de rug is.

Bodybuilders en andere krachtsporters gebruiken andarine meestal gedurende 4-8 weken in doses van 20-50 milligram per dag. Een enkele keer loopt die dagelijkse dosis op tot 75 milligram. Ze verdelen die dosis over drie innamemomenten per dag. In deze doses doet het effect van andarine volgens gebruikers denken aan dat van oxandrolon en stanozolol. Dat betekent dat de spieren beter zichtbaar worden, terwijl het lichaamsgewicht niet veel toeneemt. Gebruikers schatten de spieropbouwende werking van andarine hoger in dan die van ostarine, maar minder dan die van ligandrol.